Moeder Aarde

Kom maar, zei ze
Kom maar bij mij,
laat je hoofd maar rusten
geef je zorgen maar aan mij.
Voel maar, voel jouw wortels in de mijne verstrengeld,
reikend tot daar waar niets er meer toe doet
daar waar je kunt rusten in Zijn.

Kijk maar, zei ze
Kijk maar om je heen, open je ogen
en zie die glinstering, die sprankeling.
Voel maar, voel jouw sprankeling in de mijne
schitterend, reikend tot daar
waar niets er meer toe doet
daar waar je kunt stralen in oneindigheid.

Wees maar, zei ze
Wees maar wie je bent, open je hart
en ervaar je aanwezigheid.
Voel maar, voel jouw aanwezigheid in de mijne
in eenheid, levend, ademend,
daar op die plek, tussen rusten in Zijn
en stralen in oneindigheid.

(Joyce Bergkotte)